Soms maak je tijdens een training iets mee dat je niet snel vergeet. Zo’n moment waarop alles lijkt te kloppen. De energie in de groep, de veiligheid, de openheid. Dat gebeurde laatst tijdens een incompany training Kloppend Presenteren, die ik samen met twee collega-trainers mocht geven.
Het bedrijf waar we waren, biedt medewerkers de kans om zich te ontwikkelen. Ze mogen zelf kiezen uit een reeks workshops en trainingen. Een prachtige manier om eigenaarschap te stimuleren. Voor onze training hadden zich 22 medewerkers aangemeld. Al bij binnenkomst voelde ik het: dit werd een mooie groep. Enthousiast, nieuwsgierig, open.
Toch was er één deelnemer die me extra opviel. Hij had zich wel aangemeld, maar vond het ontzettend spannend. Hij vertelde eerlijk dat hij niet wist of hij het aan zou kunnen om mee te doen, laat staan om zich open te stellen, zeker niet in het bijzijn van zijn collega’s. Ik voelde meteen: deze man heeft moed. Alleen al dat hij er is, is een stap.
Tijdens de oefeningen verdeelden we de groep in drietallen. Wij trainers liepen rond, gaven aanwijzingen en zorgden dat iedereen zich veilig voelde. Ik hield hem extra in de gaten. Niet om te controleren, maar om te bewaken dat hij zich gezien en gesteund voelde.
Aan het eind van de dag kwam het moment van de laatste oefening: een korte presentatie geven over je grootste passie. Een oefening die vaak veel losmaakt.
Ik zei tegen hem: “Luister gerust eerst naar de anderen. Jij mag zelf beslissen of je straks ook wilt delen.”
De eerste twee collega’s gaven prachtige, persoonlijke presentaties. Ze raakten de groep, juist omdat ze zich kwetsbaar durfden op te stellen. Er werd met zoveel respect geluisterd, en de feedback kwam recht uit het hart. De sfeer was veilig. Open. Menselijk.
En toen gebeurde het:
Hij haalde diep adem, keek even naar zijn collega’s, en zei: “Ik wil het toch proberen.”
Wat volgde, was een verhaal dat zo eerlijk, puur, en persoonlijk was dat iedereen aan zijn lippen hing. Zijn passie bleek niet zomaar een hobby, maar een stukje van wie hij is, inclusief de worstelingen die daarbij horen.
Toen hij klaar was, bleef het even stil. Iedereen had een brok in de keel. Daarna klonk er applaus.
Zijn collega’s gaven hem terug dat ze hem deze avond beter hadden leren kennen. Dat ze nu begrepen waarom hij soms afstandelijk leek, en dat ze hem nu beter begrepen ze hem iets beter hadden leren kennen.
En hij?
Hij straalde. Hij had ervaren dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar juist kracht.
Ik stond daar met kippenvel, geraakt door wat er in die paar minuten gebeurde.
Want dít is waar Kloppend Presenteren over gaat: niet over trucjes of perfecte slides, maar over het durven laten zien wie je bent. Over echt contact maken. Over durven en er ondanks de spanning toch te gaan staan.
Die avond ging ik naar huis met een glimlach die niet meer van mijn gezicht ging.
Want als iemand die zó twijfelde uiteindelijk durft te spreken vanuit zijn hart, dan klopt het.
Reflectie
Elke training heeft leerdoelen. Maar soms leer je zelf minstens zoveel van de mensen die tegenover je staan. Deze deelnemer herinnerde mij eraan dat groei begint bij veiligheid, en dat echte verbinding ontstaat als we elkaar écht zien.
